zondag, maart 02, 2003

the Suburbs waren gewoon vet in Nederland 3

En weet je wel niet hoe cool die zijn ;-).. je had er echt bij moeten zijn man!! geweldig!!
en jullie hebben het lekker allemaal gemist, neeneeneeneeeeenee!!!!! ;-)

laterz

Ik groet u allen
De eerste leuke zondag ooit

Zal als nog verpest worden. Zondagen moeten worden afgeschaft, zondagen zijn altijd kut. Toch had ik me op vandaag wel verheugt, want het leek me de eerste leuke zondag ooit.. Maar helaas voor mij werd ik gister weer eens ziek. Er was ooit een tijd dat ik 1 keer in de 2 jaar ziek was. Maar die is geloof ik voorbij.
Inmiddels gaat het wel weer een beetje, maar gisteravond was geen pretje. Ook is handballen terwijl je ziek ben niet leuk!!

Nu eerst nog even een pizza eten, voordat ik mezelf naar Nederland 3 begeef. Er is een afscheidsfeestje voor alle leuke medewerkers die dit jaar weg zijn gegaan.. en dat zijn er veelste veel!!

Volgens sommige mensen wordt het heel leuk en mag je het zeker niet missen, nou dat hoop ik maar voor ze!! want anders bennik weer snel terug naar huis ofzo.. Maar ook heb ik al een paar keer de belovende band, The Suburbs horen noemen. Dat zou wel supergoud zijn als die komen, en dan gaan we wel gewoon ff compleet uit ons dak ;-). Laten we het hopen!!

Ik ga nu me pizza eten en dan ben ik weg!

Mensen, gegroet!

vrijdag, februari 28, 2003

De meeste dromen zijn bedrog
Maar de meeste betekenen toch wel wat

Zoals waarschijnlijk iedereen heb ik ook wel eens een rare droom. Maar dat kan dan verschillen van een beetje raar tot aan heel erg raar. Vanacht had ik in ieder geval een droom die ik niet helemaal kan plaatsen ;-)


Terwijl ik over straat liep, ergens, ik weet niet waar. Zag ik ver voor me uit iemand lopen die ik kende, ik zag in eerste instantie niet gelijk wie het was. Maar na goed gekeken te hebben bleek het wel degelijk een bekende te zijn, iemand die ik nog helemaal niet zo goed ken eigenlijk, maar die ik misschien wel wat beter zou willen kennen. Wat deed zij hier? Wat raar!! Dus logische wijs roep ik haar even. Waarop geen reactie volgt..
Op een gegeven moment zie ik haar dan stil staan, ergens, voor een deur. Ik kan dit gebouw niet plaatsen in wat het is, en ik loop in een wat snellere pas naar haar toe. Als ik er bijna ben gaat ze dan toch naar binnen.

In de wetenschap dat ik haar in de gang nog zal treffen, loop ik snel ook de deur binnen, waarop ik zie staan dat het om een begrafenis dan wel crematie gaat. Ik zeg haar vlug gedag, en aan haar uitdrukking te zien is er enige blijdschap dat ze mij ziet.
Waarop ik nog subtiel vraag: "Als je liever hebt dat ik.." Deze zin kon ik niet eens afmaken, want ze antwoorde met een knik en zei: "ik ben blij dat je er bent".

Zonder wat te vragen en zonder dat zij wat zegt lopen wij verder door de gang, door een kamer een andere kamer in. Waarin een aantal mensen zitten en liggen. Ik vind het een rare bedoeling en ik ga er vanuit dat het haar familie is. Zonder dat iemand iets tegen mij of tegen haar zegt lijkt het wel of deze mensen van plan zijn om met elkaar de nacht door te brengen.
Zonder iets te zeggen gaat ze vlak bij de ingang liggen, in een klaarliggende slaapzak en wenkt mij erbij te komen.

Voor mijn gevoel heeft ze niet zo'n goed contact met de familie, omdat toch iedereen redelijk met elkaar aant praten is. Of gevoelens deelt. Ligt zij samen met mij in een niet al te grote slaapzak tegen mij aan.
Ze probeert iets tegen me te zeggen, maar het komt er op neer dat ze eigenlijk alleen nog maar kan huilen. Waarop ik antwoord: "kommaar, het geeft niet, huil maar".
Terwijl ik haar iets steviger vast pak, huilt zij zich zachtjes en onbewust in slaap. Waarna ik genietend van een moment dat ik niet ken zelf ook in slaap val.

Als de volgende ochtend aantreedt, worden we eigenlijk tegelijk met de rest wakker. Iedereen staat op, en zij fluisterd mij toe: "Ik weet dat ik het niet hoef uit te leggen, dus dan doe ik het ook niet. Slaap nog maar even verder, je weet de weg terug" en geeft mij een kus op mijn voorhoofd waarna ze verdwijnt. In de diepte, in het zwart. Rustig achter haar familie aan lopend. Voor mij nog steeds een teken van niet er bij willen horen of niet geaccepteerd worden.


Hierna werd ik eigenlijk gewoon wakker. En ging het echte leven weer verder ;-)



Ik groet u allen
het bromfietscertificaat

Na zo'n driekwart jaar terug mijn portomonee te zijn verloren/kwijtgeraakt/laten jatten heb ik ook geen bromfietscertificaat meer. En eigenlijk ook geen brommer meer gereden. Volgens mij heb ik tussen door nog 1 keer zonder certificaat gereden.
Maar vandaag dan toch maar in de bus naar Rijswijk gestapt met een pasfoto en een paspoort in me zak. Eenmaal binnen bij het CBR was het eigenlijk in 10 minuten geregelt. Toch wel makkelijk zo'n certificaat. ;-). Het is toch een begin van motorrijden!
Alleen heb ik zelf geen brommer, maar vandaag heb ik Jessica der brommer weer even gepikt!

Ik groet u allen

Het gevoel van

En nee, ik heb het hier niet over een televisie programma, waarin allemaal nummers worden gezongen die bij iedereen herinneringen ophalen over die goede ouwe tijd.

Het gevoel van. Er zijn zoveel verschillende gevoelens. Welk gevoel heb je bijvoorbeeld als je een log schrijft?!? Nou dat gevoel is iedere keer weer anders, gelukkig maar.
Als dit niet zo zou zijn dan zou er telkens de zelfde log uit rollen, dat is natuurlijk ook niet de bedoelling.

Ik heb nu al twee dagen het gevoel van: "ik ga loggen". Maar het lukt niet! Waarom lukt het niet?
Nou, 'gebrek aan inspiratie', hoor je vaak. 'geen zin'. Zulk soort dingen hoor je vaak. Maar dat is er niet, integendeel! er is veel te veel te loggen!!

Je kent het wel, of je kent het niet. Maar het voel in ieder geval zo: "Dat wil ik zeggen, en dat wil ik vertellen, dit ga ik ze zeggen en dat ga ik ze duidelijk maken." Maar dat wordt allemaal niks. Ten eerste lezen mensen je log uit verveling, en luisteren ze toch niet naar je onzin. Ten tweede is er zoveel, je weet niet waar je moet beginnen?, wat je als eerst moet vertellen, hoe je je verhaal moet opbouwen zonder er telkens weer nieuwe dingen in te voegen en wat je nou eigenlijk wil zeggen.

Het gevoel van: Een vriend die je lang niet gesproken hebt. Waarin het gesprek weer zo uitermate verkeerd begint:
"
- Hooj
0 eeeej
- Hoe gaatet?
0 Ja prima joh! met jou dan?
- Ja best!!!
*stilte*
- Zo.. nog wat mee gemaakt de laatste tijd dan?
0 Mwaah, niet veel boeiends, beetje standaard... jij wel dan?
- Nee, ook zo iets.
"
En dit, terwijl je elkaar, misschien (- ik zeg misschien, maar ik weet wel beter-) een halfjaar of langer niet gezien heb.

Je hebt zoveel te vertellen dat je elkaar niks hebt te vertellen, EN al zou je elkaar eigenwijs wel dingen gaan vertellen dan zou je elkaar totaal niet meer begrijpen.
Alsof iemand die je niet zogoed kent, maar die je wel beter zou willen leren kennen je vraagt: "zeg het maar hoor, ik hoor het graag". Waarop jij alles zegt en waar na ieder zin een geïntergreerde :S smiley volgt of een, oow.. uuh.. ja..

Nou mensen, ik zal het voor u op een rijtje zetten.

En owja, Sander, ik bel je snel weer een keer... maare, je leest het dan wel niet, maar het kan maar gezegt zijn!

Hier het rijtje voor de mensen die me bullshit wel lezen!:

- Londen, waar mijn vakantie dus heen ging, was geweldig!!
- Verhalen hierover krijgt u NIET! en wees blij
- De meiden in Londen zijn veel leuker als die in Nederland. (Tom ik snap je wel hoor ;-);-) )
- Waarover u wel verhalen krijgt weet ik nog niet.
- Maandag mag ik weer naar school en ik verheug me er nu al op.
- Ik heb nieuwe kleren, en ik ben er trots op!

Mensen,



Ik groet u allen